فی الکافی عن الصادق :((المومنون خدم بعضهم لبعض ))حضرت امام صادق علیه السلام فرمودند :مومنین ،خدمتکاران یکدیگرند .خدم ،جمع خادم است
یعنی خدمتکاران .در فارسی ما برای کلمه خدم می گوییم خدمتکار .که محترمانه اش کلمه خدمتکار است وغیر محترمانه اش کلمه نوکر است ،نه خدمتگزار …می گوید ،مومنین خدمتکار های همدیگرند .چطور همه خدمتکار همدیگر هستند ؟یا به تعریف عرفی تر ،هم نوکر هم اند ((قیل وکیف یکونون خدما بعضهم لبعض ))چه طور می شود که بعضی ،بعضی دیگر را خدمتکار باشند ؟یعنی مثلا بروند خانه های همدیگر ،خدمتکاری کنند ؟فرمود : ((یفید بعضهم بعضا ))به هم فایده برسانند .پس فایده رساندن مومنین به یکدیگر ،خدمتکاری به آن هاست ودر آن منتی وجود ندارد ،نکته این است .
اگر چنانچه ما به هم خدمتی کردیم وبه یکدیگر فایده رساندیم ،چه در عرض هم باشیم -مثل ما مردم معمولی کوچه وبازار که به حسب شان اجتماعی ،در عرض یکدیگر قرار داریم -چه آن کسی که به حسب موقعیت اجتماعی ،شان بالا تری دارد ،مثلا رئس یک تشکیلاتی است ،دیگر نباید سر یکدیگر منتی داشته باشیم .به نظر مانکته این حدیث ،تنهااین نیست که افراد باید به هم نفع برسانند بلکه این هم هست که این نفع رساندن موجب منت نباشد تا این خدمتی که می کنند ،با منت گذاشتن باطل نکنند .
منبع :مجله نامه جامعه
آیه 154سوره بقره اولین آیه در مورد شهید وشهادت در راه خدا است .وکسانی که در راه خدا کشته می شوند ،مرده نخوانید بلکه زنده اند ولی شما نمی دانید.1.JPG)
چنان می پنداریم که شهادت معنا ندارد در پاسخ چنین کسانی باید گفت :((این مقام همان مقامی است که مولا علی (ع)در جواب سوال پیامبر از چگونگی حال وصبر او می فر ماید:(در آن لحظه جای هیچ گونه صبری نیست ،بلکه جای شکر گذاری است .)بر خلاف ما که در خواست صبر می کنیم .(شهید روح اله سیف )